حضرت زینب (سلام الله علیها) پیام‌رسان و افشاگر نهضت عاشورا است

کاروان آرام آرم با دل‌های شکسته و داغ‌دار عازم شد، اما به چه مقصدی؟ زینب را چه شد؟ آرام می‌گریست.
دل زینب با دیدن یتیمان، رباب و لیلا چه می‌کشید؟ اما چه باید می‌شد، چرا که حسین (ع) همه را به او سپرده بود.

* حضرت زینب (س) و سرپرستی کاروان کربلا

حضرت زینب

در ماجرای غم‌انگیز کربلا، اباعبدالله الحسین (ع) وظیفه حفظ و مراقبت از زنان و کودکان و پرستاری از بیماران را به خواهرش زینب کبری(س) سپرده بود، چرا که خوب می‌دانست زمانی که تازیانه دشمن فرود می‌آید، وقتی که کف پای اطفال یتیم تاول می‌زند، یا آنگاه که فرزند دلبند امام از فرط ضعف و گرسنگی از مرکبش می‌افتد و وقتی که آن ملعون خواستار کنیزی یادگار امام می‌شود، در تمام این موارد فقط زینب(س) است که می‌تواند پناهگاه و تکیه گاهشان باشد.

(ادامه…)

رسالت حضرت زینب (س)

چون زینب (سلام الله علیها) تربیت شده خاندان وحی و امامت بود و به حقیقت دین آشنایی کامل داشت، وقتی دین را در دست عده‏ای ستم‏گر دید و مردم زمانه را از ظلم و جور حکام خود غافل یافت به صرافت دریافت اگر مردم را به گونه‏ای از بدعت‏ها و ظلم و ستم‏ها و ناحق بودن حاکمان زمانه آگاه نسازند از دین چیزی جز ظاهر آن باقی نمی‏ماند، از این رو با امام حسین(ع) همراه شد به امید آن که نادرستی‏ها و ناشایستگی‏ها را از دین بزدایند. البته تا زمانی که امام حسین(ع) در قید حیات بودند ایشان در همه امور از امام(ع) اطاعت می‏کرد، اما وقتی متوجه شد از مردان بنی‏هاشم کسی جز امام زین العابدین(ع) باقی نمانده و او هم چنان رنجور است که تا مدت‏ها توان ندارد به وظایف امامت خویش قیام کند تصمیم گرفت در کنار امام سجاد(ع) به رسالتی که برای خویش احساس می‏کرد عمل نماید. زینب(س) موارد زیر را از وظایف اصلی رسالت خویش می‏دانست:
۱٫ سعی داشت در هر فرصتی با خطبه و سخنرانی عمّال و حکومتیان را رسوا سازد و مردم را از جنایتی که آنان مرتکب شده بودند آگاه نماید، تا با مفتضح ساختن دستگاه حکومتی خون عزیزانش هدر نرود و انقلاب کربلا بی‏ثمر نماند، انقلابی که ثمره‏اش معیاری برای تمیز حق از ناحق بود.
۲٫ آرامش دادن به زنان و کودکان داغدیده تا مبادا با ناله و شیون دشمن کام گردند و دشمن از حال رقت بار آنان شاد شود.
۳٫ سومین وظیفه‏ای که زینب(س) خویش را به آن ملزم می‏دید مراقبت از امام سجاد(ع) بود، به همین علت خود را در جلو شمشیرهایی می‏انداخت که قصد داشتند امام را به شهادت برسانند.

گریه امام زمان بر اسیرى زینب(س)

حاج ملا سلطانعلى، که از جمله عابدان و زاهدان بود، مى گوید:
در خواب به محضر مبارک امام زمان (ع) مشرف شدم ، عرض کردم : مولاى من ! آنچه در زیارت ناحیه مقدسه ذکر شده است که فَلَاندبَنَّکَ صَباحاً وَ مَساءً وَ لَاَبکِیَّنَ عَینُک بَدَلَ الدُموعِ دَماً صحیح است؟
فرمود: آرى!
گفتم: آن مصیبتى که در سوگ آن، به جاى اشک خون گریه مى‌کنید، کدام است؟ آن مصیبت على اکبر است؟
فرمود: نه! اگر على اکبر زنده بود، او هم در این مصیبت، خون گریه مى‌کرد!
گفتم : آیا مقصود مصیبت حضرت عباس (ع) است؟
فرمود: نه! بلکه اگر حضرت عباس هم در قید حیات بود، او نیز در این مصیبت خون گریه مى‌کرد!
عرض کردم: آیا مصیبت حضرت سیدالشهداء (ع) است؟
فرمود: نه! اگر حضرت سید الشهداء (ع) هم بود، در این مصیبت خون گریه مى‌کرد!
پرسیدم: پس این کدام مصیبت است؟
فرمود:
مصیبت اسیری عمه‌ام زینب (س) است.

وفات حضرت زینب(س)
محققان درباره تاریخ وفات حضرت زینب و محل دفن آن بزرگوار به یک رأی و نظر نیستند، اما بیشترینه آنان بر این عقیده تأکید دارند که زینب(س) بعد از واقعه عاشورا یک سال و نیم بیشتر زنده نبود و قبر آن حضرت در شام است.