ناکامی آمریکا در اجلاس۱+۵ نیویورک

گروه ۱+۵ روز شنبه(۶۲/۰۱/۱۳۸۸) در نشست نیویورک گردهم آمدند تا با بررسی پرونده هسته ای ایران به اصطلاح به اجماعی در این زمینه دست یابند. پس از آن نیز مقامات ارشد برخی کشورهای غربی نظیر مرکل صدر اعظم آلمان ، میلیبند وزیر خارجه انگلیس ، مقامات فرانسوی و آمریکایی با تکرار ادعاهای واهی در زمینه حمایت از تشدید تحریم ها علیه ایران به فضاسازی منفی در مورد همکاری ایران با آژانس بین المللی انرژی اتمی پرداختند. آنها در اداعاهای خود چنان وانمود کردند که به رغم اعطای مشوق ها و پیشنهادهای مثبت به جمهوری اسلامی ایران تا کنون پاسخی دریافت نکرده اند. جالب توجه آنکه این کشورها در مواضع خود حتی از کلماتی نظیر اجماع جهانی در قبال ایران سخن گفتند در حالی همزمان با این مواضع بسیاری از کشورها از جمله جنبش عدم تعهد با ۱۱۸ عضو به مخالفت با این طرح ها پرداختند. این جوسازی ها که با انتشار اخباری مبنی بر تلاش دستتگاههای اطلاعاتی آمریکا برای تهیه گزارشی به روز شده در مورد ایران تکمیل تر شد در حالی صورت گرفته که بیان چند نکته در حاشیه آن قابل توجه است.

الف ) ترکیب نشست ۱+۵ در نیویورک بویژه حضور چین در سطح پایین و در نهایت عدم توافق طرفین در رسیدن به نتیجه ای مشخص، نشان داد که به رغم ادعای غربی ها، همچنان میان اعضاء اختلاف وجود دارد و ادعای اجماع امری تبلیغاتی است. البته رایزنی ها کشورهای غربی و آمریکا برای جلب رضایت سایر اعضاء ادامه خواهد داشت و آنها تلاش می کنند با معاملات سیاسی ، اقتصادی و حتی نظامی، همسویی سایرین را با اهداف خود جلب کنند.
ب) کشورهای غربی در حالی از عدم همکاری ایران با آژانس و نیز عدم پاسخ گویی ایران به پیشنهادات ۱+۵ سخن می گویند که اولا آژانس بین المللی انرژی اتمی همواره برعدم انحراف ایران از چارچوب های آژانس اذعان کرده است. ثانیا بررسی پرونده ۱+۵ در ماه های اخیر نشان می دهد که جمهوری اسلامی ایران در ارائه پیشنهادهای سازنده ،پیش قدم بوده و حتی برای عدم توقف مذاکرات فرصتی یک ماهه را برای پاسخگویی ۱+۵ در زمینه چگونگی مبادله سوخت ۵/۳ درصد با سوخت ۲۰ درصد برای استفاده در رآکتور پزشکی تهران تعیین کرد. تهران در حالی این فرصت را برای غرب در نظر گرفت که براساس NPT تولید سوخت ۲۰ درصد از حقوق ایران می باشد و این رویکرد ایران عملا فرصت دادن به ۱+۵ است که آنها باید با رویکرد مثبت به آن پاسخ دهند، نه آنکه به تکرار مواضع سوخته تحریم بپردازند. این سوال مطرح است که کشورهایی که حاضر به بررسی پیشنهادهای سازنده و عملی ایرانی نمی باشند چگونه از عدم پذیرش اصل مذاکره از سوی ایران سخن می گویند؟.
ج )بررسی مواضع و تحرکات ۱+۵ نشان می دهد که: غربی ها همچنان این گروه را برتر از سایر کشورها دانسته و جهان را در قالب خود می بینند. به عبارتی آنها بر این امر تاکید دارند که اجماع آنها برابر با اجماع جهانی در قبال ایران است. این ادعاها در حالی مطرح شده که روند تحولات نشان می دهد که جهان فراتر از این کشورها است و اجماع آنها در قبال مسئله ای خاص، نظر جهانی نیست. همچنین رویکردغربی ها در قبال ۱+۵ نشان می دهد که فعالیت آنها از جنبه حقوقی خارج و جنبه سیاسی پیاده کرده است. به عبارتی آنها از یک سو خود را فراتر از آژانس بین المللی انرژی اتمی می دانند و حاضر به پذیرش گزارش های آژانس مبنی بر صلح آمیز و تحت نظارت بودن فعالیت های هسته ای ایران نیستند و از سوی دیگر با اقدام ظاهر سازانه و برخی تحرکات سوال برانگیز سعی در امتیاز گیری از یکدیگر و حتی از ایران را دارند. هر چند که آنها ادعا می کنند این رویکردها به دلیل هراس از ایران است اما حقیقت امر نشانگر جایگاه جهانی ایران است که قدرت های سلطه گر را با چالش مواجه ساخته است. ایران به الگویی برای بسیاری از کشورها مبدل شده که نمود آن را در اتحاد آمریکای لاتین، قاره آفریقا در برابر استکبار می توان مشاهده کرد.
د) مواضع کشورهای غربی نشان می دهد که آنها در این توهم هستند که ملت و دولت ایران اسلامی تحت تاثیر حمایت های برخی کشورها نظیر چین و روسیه در مسیر توسعه و پیشرفت از جمله در عرصه هسته ای گام برمی دارند لذا به اصطلاح خودشان با دور ساختن این کشورها ،می توانند مانع از حرکت عظیم ملت ایران در مسیر توسعه شوند. نظری اجمالی به پرونده بیش از سه دهه حیات انقلاب اسلامی نشان می دهد که جمهوری اسلامی ایران هرگز متکی و وابسته به هیچ کشوری نبوده و همواره بر اصل اتحاد و وحدت ملی برای رسیدن به درجات عالی علمی، فنی و … گام برداشته است. بر این اساس دور شدن کشورهایی مانند چین و روسیه اهمیتی برای دولت و ملت ایران ندارد و اگر غرب در این توهم است که با برگزاری نشست هایی مانند نشست نیویورک و حتی استفاده از تبلیغات منفی برای به چالش کشاندن روابط ایران با کشورهای چین و روسیه، می توانند به خواسته های خود در قبال ایران دست یابند در خیالی واهی قرار دارند چرا که نتیجه تحرکات آنها جز فروپاشی این توهم نخواهد بود.
در مجموع در باب نشست ۱+۵ در نیویورک و مواضع سران کشورهای غربی در قبال ایران می توان گفت که این تحرکات مسلما تکرار دور باطل گذشته است که نتیجه ای نیز نخواهد داشت. با توجه به اصول ذکر شده در سطور بالا، تنها راه حل منطقی برای این مسئله، ورود حقیقی این کشورها به گفت وگو با ایران براساس طرح هایی مانند بسته پیشنهادی ایران است که نه تنها در زمینه هسته ای بلکه در زمینه همکاری در تمام عرصه های بین المللی راهکارهای عملی ارائه کرده است. کشورهای مذکور باید بدانند دوران تهدید ایران به اتمام رسیده و ملت ایران اسلامی همچون سه دهه گذشته با اتحاد همه جانبه در تحقق حقوق هسته ای خود شکستی دیگر را بر دشمنان ایران اسلامی تحمیل خواهد ساخت.